<<<

maart

Ik zou wel willen maar...

Hoe vaak komt het niet voor dat we ons voorgenomen hebben iets goeds, nuttigs, energiegevends te gaan doen en we doen het niet. In plaats van de vuile ramen te wassen kijken we er naar en denken: eigenlijk zou ik de ramen schoon moeten maken.

Of we staren naar ons computerscherm om een boeiende beleidsnotitie te maken en krijgen een onweerstaanbare behoefte aan een praatje met een collega. En je denkt: eigenlijk kan ik beter beginnen, maar even m’n collega vragen hoe het gisteren was.

En achteraf hebben we een vaag teleurgesteld, ontevreden gevoel. Weer niet gedaan wat we ons voorgenomen hadden, wat we wilden.


Het woord ‘eigenlijk’ gebruiken we nogal eens ongemerkt:: eigenlijk wil ik het liefst naar Italie op vakantie. Eigenlijk had de notitie af moeten zijn. Eigenlijk zou ik het liefste de hele dag buiten zijn. Na het woord ‘eigenlijk’ hoor je bijna altijd daar achteraan: maar…(ik heb geen geld, het is er niet van gekomen, ik moet natuurlijk gewoon werken etc.)

Dus aan de ene kant weten we, bedenken we wat we willen, aan de andere kant besluiten we dat dat toch niet kan. En dan heb je van tweeën niks: je krijgt niet wat je wilt, en je bent niet tevreden met wat je hebt.

In je kracht

Maar soms merk je dat je al een paar uur bezig bent zonder het in de gaten te hebben. Dat de dag is omgevlogen en dat je nog lang niet moe bent. Dat je zonder problemen hebt gedaan wat je je voorgenomen hebt. Dat je geniet van wat je doet. En dan denk je: ja, dit is het!
Onze kracht komt vrij als we onszelf kunnen uitdrukken in wat we doen, als we toegewijd en geconcentreerd zijn en bewuste keuzes maken. Onze kracht komt vrij als we ons hart volgen en ons verstand gebruiken.

Dat wil niet zeggen dat op elk moment in je leven alles vanzelf gaat. Bewuste keuzes maken betekent ook moeilijkheden overwinnen. Dan heb je je toewijding (en vaak ook anderen) nodig om je daarbij te helpen.

Wat houdt ons tegen?


Het lijkt soms wel of we een duiveltje in ons hebben die ons ervan weerhoudt te doen wat we willen. Zand strooit in onze motor. Je kunt het ook weerstand noemen. Weerstand tegen het aangaan van veranderingen, weerstand tegen de opgaven en eisen waar het leven ons voor stelt. Geen persoonlijke verantwoordelijkheid willen nemen.

De vorm die weerstand aanneemt kan heel erg variëren. Bekende uitingen zijn:

Uitstellen, angst, fysieke klachten, verlamming, andere dingen doen, bagatelliseren.

Je kunt grofweg zeggen dat weerstand twee samenhangende oorzaken heeft:

1) Laag zelfbeeld. (beperkende overtuigingen over jezelf)

-ik ben de moeite niet waard

-ik verdien niet iets beters

-ik kan het niet, wie zou mij ooit willen

-ik ben onmachtig mijn eigen situatie te veranderen

2) Niet volwassen willen worden

Het liefst zitten we nog in de moederbuik, een warme vloeistof omhult ons, wij hoeven en kunnen niks. We zijn veilig. Mensen die zo denken gaan verantwoordelijkheden uit te weg, zijn op zoek naar gemak, veiligheid, zekerheid. Ze vermijden confrontaties.

Mensen durven, willen hun talenten niet ontplooien omdat het niet past bij hun vroege zelfbeeld. Als kind kon je tenslotte niet zoveel, was je afhankelijk van anderen, ouderen. Die bepaalden je leven.

Maar je betaalt wel een prijs voor het niet oppakken van je verantwoordelijkheden. Je weerstand zorgt voor traagheid, rusteloosheid, ontevredenheid en apathie. En dat leidt weer tot een bevestiging van je lage zelfbeeld.

Wil je werkelijk wat van je leven maken dan is het dus zaak je eigen weerstand onder ogen te zien.

Weerstand hanteren

Ieder mens heeft af en toe weerstand. En weerstand is niet per definitie fout. Het is een signaal. Blijkbaar is een deel van jou overtuigd dat wat je gaat doen niet goed voor je is. Ook al kun je er met je verstand niet bij, toch zit er blijkbaar iets. Misschien nog iets vanuit je kindertijd. Toen hebben we immers (ook) geleerd dat we een heleboel situaties niet aankunnen. Dus wie weet, draai je nog op een oud programma. Hoe daar het beste mee om te gaan?

·Signaleren: neem bij jezelf waar wanneer je weerstand voelt, merkt. Merk op wat het moment is waarop de weerstand begint. Vraag je bij jezelf af: wat is de boodschap van deze weerstand. Wat voor goeds wil deze weerstand voor mij bereiken. (Ook al werkt het in praktijk niet goed uit). Meestal gaat het om zaken als veiligheid en geluk. Bewustwording is de eerste stap naar mogelijke verandering.

·Accepteren. Wanneer je je verzet tegen je weerstand en jezelf op je kop geeft verlies je veel goede energie. Bedenk: energy flows where the attention goes. Vanuit acceptatie is verandering veel makkelijker te bewerkstelligen. Zelfacceptatie is de kern.

·Zetten van (kleine) stappen op weg naar wat voor jou belangrijk is (passie, doel, waarde), rekening houdend met wat je weerstand je te vertellen heeft. Het zetten van de stappen richting wat jij wilt zal je zelfwaardering vergroten. Hierbij geldt: waardeer wat je doet en vier je successen. Ook al lijken ze niet zo groot. Elke steen draagt bij aan het grotere bouwwerk.

Kies, en betaal de prijs

Het spreekwoord zegt: kiezen is verliezen. In zekere zin is dat ook zo. En het is goed je dat te realiseren. Sommige mensen houden graag alle opties open. Maar de realiteit is anders. Hoe ouder we worden hoe meer duidelijk wordt hoe ons leven eruit ziet. Hoe meer inzicht we hebben in wat we wel en wat we niet kunnen. Wil je zelf bepalen welke richting je uitgaat dan zul je moeten kiezen. En dat betekent de gevolgen voor je rekening nemen. Belangrijk dus om als je gaat kiezen de gevolgen te overzien en te bepalen hoe je daarmee omgaat. Ook hiervoor geldt: volg je hart en gebruik je verstand.



Boeken:

Richard Chang: Werken vanuit je hart

Marsha Sinetar: Do what you love and the money will follow